خداوند متعال، موسی علیه­السلام را با یکی از اولیایش آشنا کرد که شغل آهنگری داشت. موسی چند روز مهمان خانه­ ی آهنگر  شد، اما نه شب­ زنده­ داری از او دید و نه روزه و عبادت خاصّ دیگری.

هنگام جدا شدن، موسی علیه‌السلام از آهنگر پرسید: در این چند روز، من از تو عبادت خاصّی ندیدم. چه کرده ­ای که از اولیای خداوند شدی؟

آهنگر گفت: من در آهنگری اجیر شخص دیگری هستم. دیدم اگر شب­ زنده­ داری کنم یا روز را به روزه گرفتن بپردازم، موقع کار، کسل و خواب‌آلود هستم و ضعف روزه بر من غالب می­شود. در این صورت نمی­توانم حقّ صاحب­کارم را ادا کنم و درآمدم حلال نیست. از این رو از روزه گرفتن و شب­ زنده‌ داری منصرف شدم. خداوند به خاطر حلال­خوری مرا از اولیای خود قرار داد.

آهنگر معنای صحیح بندگی خدا را می‌دانست و امانت «آهنگری» را رعایت کرد. کسب حلال واجب است، اما روزه‌ی مستحب و نماز شب، واجب نیست.

نوشته شده در تاریخ چهارشنبه 22 خرداد 1392    | توسط: خدامی طبقه بندی: مذهبی،     |